Η εξέλιξη των καπιταλιστικών οικονομιών προς την λεγόμενη “οικονομία της γνώσης” και η ανάδειξη της επέκτασης της “άϋλης εργασίας”, αποτελούν αλλαγές που δεν μπορεί να αγνοήσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Ανεξάρτητα από τα συμπεράσματα που βγάζει κανείς για τις επιπτώσεις που έχουν αυτές οι αλλαγές σε οτι αφορά τη δυναμική των οικονομιών, είναι γεγονός οτι επηρεάζεται καθοριστικά η σχέση εργασίας και γνώσης, και επομένως τόσο οι ανάγκες σε εκπαίδευση ή κατάρτιση των εργαζομένων, όσο και η διαπραγματευτική ισχύς τους.

Η ιδέα πίσω από την πολιτική της «επιλεκτικής μετανάστευσης», που βρίσκεται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, είναι ότι η ροή προσφύγων και μεταναστών από τις χώρες του Νότου προς τις πλουσιότερες χώρες μπορεί να ανα κοπεί. Αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν οι κυβερνήσεις και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί απλά να παρακολουθούν μια πραγματικότητα που δείχνει καθαρά ότι οι επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης, οι επιπτώσεις των πολέμων και, όλο και περισσότερο, οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, δεν μπορούν παρά να αυξήσουν τις ροές προσφύγων και μεταναστών, και ότι οι κατασταλτικές πολιτικές που εμφανίζονται με την μορφή των πολιτικών «ελέγχου», δεν μπορούν παρά να δημιουργούν καταστάσεις οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο τα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια και τη ζωή, ανθρώπων πεινασμένων, ευάλωτων και απελπισμένων.

 Παρουσιάζουμε σε αυτό το τεύχος δύο μελέτες για δύο κρίσιμα και επίκαιρα θέματα: τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας αφενός, και αφετέρου τις αξιολογήσεις των αποτελεσμάτων του Γ’ ΚΠΣ που είναι δυνατόν να γίνουν με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία. Όπως είναι γνωστό, εφαρμόστηκαν κατά την τελευταία 30ετία στον τομέα των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας πολιτικές μεταφοράς τους στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίες συνεχίζουν και στη Ελλάδα να εμφανίζονται ως βασικές «μεταρρυθμίσεις».

Το ζήτημα του συνδυασμού των επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων των εργαζομένων αποτελεί κεντρικό σημείο αναφοράς στις πολιτικές για την αγορά εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θέματα όπως γονικές άδειες, μειωμένα ωράρια, υπηρεσίες παιδικής μέριμνας, δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης, συνιστούν, όλο και συχνότερα,αντικείμενο σχεδιασμού και υλοποίησης πολιτικών ισότητας στην αγορά εργασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το καλοκαίρι που πέρασε έθεσε με τον πλέον δραματικό τρόπο το θέμα της ανάπτυξης στις περιφέρειες της χώρας, όχι μόνο σχετικά με την ερμηνεία των καταστροφικών πυρκαγιών, αλλά και σε σχέση με το μέλλον των περιοχών που έχουν πληγεί. Από τη μια μεριά αναδεικνύεται η επείγουσα ανάγκη διαμόρφωσης ολοκληρωμένων περιφερειακών προγραμμάτων με την ενεργό παρέμβαση και ευθύνη των τοπικών κοινωνιών, ικανών να αξιολογήσουν πραγματικά τις προηγούμενες πολιτικές, να σχεδιάσουν νέες οι οποίες να υπηρετούν συγκεκριμένους στόχους.

Η σύγχρονη διαδικασία διεθνοποίησης που συμπίπτει με το τέλος του προηγούμενου και την απαρχή του νέου αιώνα, προσδίδει νέες προκλήσεις και νέα χαρακτηριστικά στοιχεία στις οικονομικές και κοινωνικές όψεις του διεθνούς και ευρωπαϊκού συστήματος. Οι νέες προκλήσεις και τα νέα στοιχεία για τις διεθνείς πολιτικές, αφορούν στη μεταβολή του προτύπου της κρατικής παρέμβασης στις αγορές αγαθών, χρήματος και εργασίας, σ’ ένα πρότυπο φιλελευθεροποίησής τους, διεθνοποίησης των αγορών
κεφαλαίου και χρήματος και αυτονόμησής τους από την πραγματική οικονομία.