Η διεθνής χρηµατο-πιστωτική κρίση που απειλεί να πλήξει σε διεθνές επίπεδο την πραγµατική οικονοµία (ανάπτυξη, εισόδηµα, απασχόληση, κλπ.) αποτελεί το αντικείµενο κατανόησης αναλυτών, διεθνών οργανισµών και διεθνών συναντήσεων αλλά και επινόησης πολιτικών και τρόπων αντιµετώπισής της. Τα συνδικάτα σηµειώνουν ότι ο κεντρικός προσανατολισµός των αναλύσεων και των αποφάσεων των διεθνών συναντήσεων εστιάζεται κυρίως στην «αποκατάσταση των σφαλµάτων και στην διόρθωση κάποιων συµπεριφορών του διεθνούς χρηµατο-πιστωτικού συστήµατος», το οποίο χωρίς ρυθµίσεις, ελέγχους, εποπτεία και συντονισµό, µε την επικράτηση «χαλαρών οικονοµικών και κανονιστικών πολιτικών επέτρεψε στην παγκόσµια οικονοµία να υπερβεί τα όρια ταχύτητάς της». Πράγµατι, η σηµερινή διεθνής οικονοµική κρίση επωάσθηκε σ’ ένα υπερτροφικό χρηµατοοικονοµικό τοµέα στον οποίο διακινήθηκαν αξίες πολλαπλάσιες των αξιών της παραγωγής δηλ. των πραγµατικών αξιών. Έτσι, η παγκόσµια οικονοµία λειτούργησε µε µεγάλη ρευστότητα, εύκολο χρήµα που προκάλεσε µεγάλο πληθωρισµό χρηµατοοικονοµικών αξιών και χαµηλό πληθωρισµό τιµών του καταναλωτή. Όµως, στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης που κατανοεί την σηµερινή διεθνή οικονοµική κρίση ως αποτέλεσµα εξωγενών και όχι ενδογενών παραγόντων που επιδρούν αρνητικά στην οµαλή λειτουργία του διεθνούς χρηµατοπιστωτικού συστήµατος, οι µέχρι σήµερα αποφάσεις στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και την Ελλάδα «των ενέσεων ρευστότητας», των «εθνικοποιήσεων» και των «µειώσεων επιτοκίων», αδυνατούν να εµποδίσουν την µετάβαση της χρηµατοπιστωτικής κρίσης στην πραγµατική οικονοµία και να δηµιουργήσουν συνθήκες ανάσχεσης της οικονοµικής κρίσης και αποτροπής της διεθνούς οικονοµικής ύφεσης. Η ΓΣΕΕ υποστηρίζει ότι ο βασικότερος λόγος της αναποτελεσµατικότητας των µέτρων ενίσχυσης της ρευστότητας είναι η προσήλωση προς τους πιστωτές και η περιφρόνηση προς τους δανειολήπτες, µε αποτέλεσµα το 2009 να γίνουµε µάρτυρες χρεοκοπιών και διακοπής της λειτουργίας επιχειρήσεων, µαζικών απολύσεων, σηµαντικής αύξησης της ανεργίας και ανησυχητικής ύφεσης της οικονοµίας σε συνθήκες στασιµοπληθωρισµού και σοβαρής επιδείνωσης του εισοδηµατικού και βιοτικού επιπέδου των ευρωπαίων και των ελλήνων πολιτών. Τα συνδικάτα υποστηρίζουν σε διαφοροποίηση µε σχετικές αναλύσεις και πολιτικές αποφάσεις, ότι η αναποτελεσµατικότητα των µέτρων ενίσχυσης της ρευστότητας οφείλεται στην διάγνωση των χρηµατοπιστωτικών αιτιών (έλασσον) της διεθνούς οικονοµικής κρίσης, υποβαθµίζοντας τον ρόλο του µείγµατος οικονοµικής πολιτικής (µείζον) που ενθάρρυνε την επώαση της κρίσης στον χρηµατο-πιστωτικό τοµέα. Πράγµατι, το συγκεκριµένο µείγµα οικονοµικής  πολιτικής, στο πλαίσιο του µοντέλου της άνισης ανάπτυξης µεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, προέβλεπε την αποσύνδεση της δαπάνης της οικονοµίας (επενδυτική – καταναλωτική) από το εισόδηµα, ενισχύοντας την κατανάλωση (αφού το εισόδηµα και η αύξησή του ήταν µικρότερη από το άθροισµα του πληθωρισµού και παραγωγικότητας) µε υπέρµετρο και υψηλού κινδύνου δανεισµό στις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, προκειµένου να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα η οικονοµική µεγέθυνση και η αύξηση του ΑΕΠ.
Από την άποψη αυτή είναι χαρακτηριστικό ότι «η φούσκα των ακινήτων» στις ΗΠΑ δεν δηµιουργήθηκε από τη ζήτηση για κατοικίες. ∆ηµιουργήθηκε από την µεγάλη προσφορά φθηνών δανείων και την αναζήτηση υπερκερδών διαµέσου υπεραξιών. Ήταν, µε άλλα λόγια, φαινόµενο της χρηµατο-οικονοµικής σφαίρας της οικονοµίας και όχι της πραγµατικής οικονοµίας, το οποίο επωάσθηκε στο χρηµατο-πιστωτικό θερµοκήπιο µε την ευλογία του µοντέλου της άνισης ανάπτυξης και του συγκεκριµένου µείγµατος, νεοφιλελεύθερης έµπνευσης, οικονοµικής πολιτικής. Στην Ελλάδα οι προβλέψεις των διεθνών και όχι µόνο Οργανισµών, αναφέρουν ότι µε ρυθµό αύξησης του ΑΕΠ 2% κατά το 2009 η ανεργία θα αυξηθεί κατά 40.000 άτοµα, ενώ µε ρυθµό ανάπτυξης του ΑΕΠ 1% η ανεργία θα αυξηθεί κατά 80.000 άτοµα. Οι δυσµενείς αυτές εξελίξεις για τους µισθωτούς και τους ανέργους υπαγορεύουν, κατά την άποψή µας, µία στρατηγική αντιµετώπισης της οικονοµικής κρίσης στην Ελλάδα µε µέτρα ενίσχυσης της ζήτησης, φροντίδας των δανειοληπτών (νοικοκυριά), ενδυνάµωσης των προϋποθέσεων ανάπτυξης και στήριξης της χρηµατοοικονοµικής κατάστασης και της επενδυτικής δραστηριότητας των ΜΜΕ. Στην κατεύθυνση αυτή απαιτείται ο Κρατικός Προϋπολογισµός του έτους 2009 να περιλαµβάνει την απόσυρση των µέτρων φορολογικής επιβάρυνσης των µισθωτών και των συνταξιούχων καθώς και την αύξηση των δηµοσίων και κοινωνικών δαπανών που θα δηµιουργήσουν θέσεις εργασίας, θα στηρίξουν το εισόδηµα και την συνολική ζήτηση και θα αποκαταστήσουν, στον βαθµό που τις αφορά, την ανισοκατανοµή του εισοδήµατος. Εάν ο Κρατικός Προϋπολογισµός του έτους 2009 δεν χαρακτηρισθεί έντονα από τις προαναφερόµενες επιλογές, τότε, ιδιαίτερα, στους µισθωτούς, στους ανέργους και στους συνταξιούχους στην χώρα µας θα επιδεινωθεί σηµαντικά το βιοτικό τους επίπεδο. Έτσι, ο Κρατικός Προϋπολογισµός 2009 δεν είναι µόνο ένας εικονικός και εξωπραγµατικός Προϋπολογισµός που οι υπεραισιόδοξες προβλέψεις του (αύξηση του ΑΕΠ 2,7% (260,2 δις ευρώ από 245,4 το 2008), προσδοκώµενα έσοδα 64,9 δις ευρώ (από 57,3 δις ευρώ το 2008 δηλ. +12%) σε συνθήκες ύφεσης, προσδοκώµενες δαπάνες 65,9 δις ευρώ (από 60,4% δις ευρώ το 2008 δηλ. +9,1%) σε συνθήκες αυξηµένου δανεισµού, ανεργίας 7,5% σε συνθήκες ύφεσης (9,2% προβλέπει την ανεργία η Ε.Ε. και 8,3% το ∆.Ν.Τ), υπολειτουργίας επιχειρήσεων και απολύσεων, κλπ) δεν πρόκειται να επαληθευτούν αλλά είναι και ένας προϋπολογισµός εχθρικός προς τους φορολογούµενους, ιδιαίτερα τους µισθωτούς, από τους οποίους για µία ακόµηφορά τα τελευταία χρόνια εξασφαλίζονται κατά κύριο λόγο τα πρόσθεταφορολογικά έσοδα των 7,1 δις ευρώ.

Περισσότερα