Στο τεύχος αυτό δημοσιεύονται δυο μελέτες που αφορούν τις επιπτώσεις των αναδιαρθρώσεων επιχειρήσεων σχετικά με τις εργασιακές σχέσεις και τις μορφές απασχόλησης, και τις απεργιακές κινητοποιήσεις και τη συσχέτισή τους με τη συγκυρία καθώς και με το επίπεδο της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Οι αναδιαρθώσεις επιχειρήσεων που περιλαμβάνουν μετατροπές εταιρικής μορφής, συγχωνεύσεις, εξαγορές, διασπάσεις, αποσχίσεις, ή μετεγκαταστάσεις, συνοδεύονται κατά κανόνα από αλλαγές των μορφών απασχόλησης, καθώς και στην ίδια την απασχόληση.Κατά την τρέχουσα περίοδο διαχείρισης της κρίσης ,αλλά και από πιό πρίν,οι αναδιαρθώσεις αποτελούν την οδό μέσω της οποίας επιδιώκεται η μετατροπή πρός το δυσμενέτερο της θέσης των εργαζομένων στην επιχείρηση, αλλά και η μείωση του προσωπικού. Η απουσία ενός θεσμικού πλαισίου το οποίο να υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να διαπραγματευτούν με τους εργαζόμενους και να υλοποιήσουν ένα σχέδιο μετάβασης από τη μια κατάσταση στην άλλη, είναι ένα πλεονέκτημα σε ότι αφορά την αξιοποίηση των αναδιαρθρώσεων από τις επιχειρήσεις για την αποδυνάμωση της εργατικής πλευράς. Η δύναμη των συνδικαλιστικών οργανώσεων (ή νέων μορφών αντίστασης) αποτελεί το μόνο όπλο το οποίο διαθέτουν οι εργαζόμενοι. Η καταγραφή και ανάλυση των απεργιακών κινητοποιήσεων τα τελευταία χρόνια, δείχνουν οτι γίνονται απεργίες όχι μόνο για την άσκηση πίεσης σχετικά με μισθολογικές αυξήσεις ή άλλα αιτήματα, αλλά και για συμπεριφορές των εργοδοτών που έχουν σχέση με τη μη καταβολή οφειλομένων αμοιβών, ή για παραβίαση της ισχύουσας νομοθεσίας. Επίσης οι απεργίες συνοδεύονται σε πολλές περιπτώσεις από καταλήψεις χώρων εργασίας, ακόμα και στον δημόσιο τομέα. Η στρατηγική που υλοποιείται από την εργοδοτική πλευρά, δεν αφορά την επιδίωξη ενός νέου συμβολαίου με τον κόσμο της εργασίας, αλλά την πλήρη αποδυνάμωση των οργανωμένων εργατικών δυνάμεων και την εξετομίκευση των εργαζομένων. Οι απεργίες δείχνουν οτι οι αντιστάσεις είναι ισχυρές και οτι κατά τα επόμενα χρόνια θα συνεχίζει να τίθεται το ερώτημα που αφορά τη διαμόρφωση ενός νέου θεσμικού πλαισίου αναγνώρισης της σημασίας αλλά και της ισχύος του πολύμορφου κόσμου της εργασίας.