Η δια βίου μάθηση, αφορά ένα ευρύ πλαίσιο δραστηριοτήτων και παραμέτρων οι οποίες συνθέτουν στην ουσία ένα ολόκληρο παιδευτικό και πολιτισμικό σύμπαν. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξή της αφορά στην πολύπλευρη καλλιέργεια της προσωπικότητας του πολίτη. Ταυτόχρονα όμως, δεν νοείται αποκομμένη από το οικονομικό και κοινωνικό υπόβαθρο μέσα στο οποίο υλοποιείται και αναπτύσσεται η παραγωγική και επαγγελματική δραστηριότητα. Για το λόγο αυτό απαιτείται η δια βίου μάθηση να συνδεθεί δομικά με τη διαμόρφωση και τη δημιουργία ενός έγκριτου και κοινά αποδεκτού Εθνικού Πλαισίου Επαγγελματικών Προσόντων (NQF) στη βάση των μαθησιακών αποτελεσμάτων, το οποίο με τη σειρά του να συναρτάται αρμονικά με το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων (EQF) με στόχο την διευκόλυνση της μετακίνησης και την αναγνώρισης των προσόντων των εργαζομένων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ταυτόχρονα θεωρούμε εξαιρετικά σημαντική την προώθηση της δια βίου μάθησης ως αναφαίρετου κοινωνικού δικαιώματος και όχι ως προϊόν εξαναγκασμού, με άμεση στόχευση στην καταπολέμηση των εμποδίων και την διευκόλυνση της πρόσβασης και της συμμετοχής των εργαζομένων. Με την μορφή αυτή ο θεσμός της δια βίου μάθησης μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μέσο αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού και κοινωνικού αποκλεισμού. Στο παραπάνω πλαίσιο σημαντικά διακυβεύματα ενός Εθνικού πλαισίου επαγγελματικών προσόντων αποτελούν η διευκόλυνση της κοινωνικής κινητικότητας των εργαζομένων και ιδιαιτέρως των ευάλωτων κοινωνικά ομάδων καθώς και η διασύνδεσή του με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Ειδικότερα, για την ορθή, αποτελεσματική και δίκαιη εφαρμογή και λειτουργία ενός εθνικού πλαισίου επαγγελματικών προσόντων απαιτείται να τηρούνται ορισμένες γενικές αρχές ως εξής: 1. Επιβάλλεται η δημιουργία ενός Ενιαίου Εθνικού Συστήματος Πιστοποίησης Προσόντων, με δημόσιο χαρακτήρα, για την πιστοποίηση των προσόντων ανεξάρτητα του τρόπου με τον οποίο αποκτώνται, σε σύνδεση με τις ανάγκες των ατόμων και τους στόχους της εκπαίδευσης καθώς και με τα δεδομένα των αγορών εργασίας, όπως αυτά αποτυπώνονται στα πιστοποιημένα επαγγελματικά περιγράμματα. Η πολιτεία πρέπει να αναλάβει την ευθύνη μιας συντεταγμένης παρέμβασης, ώστε να ορίσει το πλαίσιο των κανόνων εντός του οποίου θα κινούνται οι διάφοροι φορείς που θα συμμετέχουν στην εφαρμογή του συστήματος. 2. Η αρμοδιότητα και η ευθύνη συντονισμού, υλοποίησης και εφαρμογής του συστήματος πρέπει να βρίσκεται σε δημόσιο φορέα εθνικής εμβέλειας, υπό το Υπουργείο Παιδείας στον οποίο χρειάζεται να εκπροσωπούνται επαρκώς όλοι οι ενδιαφερόμενοι κοινωνικοί, επαγγελματικοί, επιστημονικοί και συνδικαλιστικοί φορείς. 3. Θα πρέπει να διαφυλάσσονται και να διασφαλίζονται οι αρχές της αυτονομίας, της διαφάνειας, της αξιοπιστίας και της αντικειμενικότητας. 4. Να καταπολεμηθεί ο κίνδυνος να αναπτυχθεί μία νέα κερδοσκοπική αγορά που θα προκαλέσει (α) αύξηση της ιδιωτικής δαπάνης για υποβαθμισμένη («φροντιστηριακού» τύπου) κατάρτιση και πιστοποίηση, (β) «πληθωρισμό» πιστοποιητικών και επακόλουθη απαξίωση του χρηστικού και ουσιαστικού τους ρόλου στην ελληνική κοινωνία. 5. Ο επικείμενος οργανισμός πιστοποίησης προσόντων είναι αναγκαίο να αναλάβει εξ ολοκλήρου την ευθύνη ενός δημόσιου θεσμικού, ευέλικτου και λειτουργικού οργανισμού που θα πιστοποιεί γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες ατόμων. 6. Το ζήτημα της ποιότητας να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο του συστήματος δια βίου μάθησης, του Εθνικού πλαισίου Επαγγελματικών Προσόντων και όλων των επιμέρους υποσυστημάτων τους. Για το λόγο αυτό απαιτείται να ενισχυθεί θεσμικά μέσα από τον καθορισμό μιας ενιαίας εθνικής πολιτικής για την αξιολόγηση και τη διασφάλιση ποιότητας στην εκπαίδευση και κατάρτιση συνολικά.