Αντικείμενο της μελέτης είναι η ταξική διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας, ο προσδιορισμός της θέσης της εργατικής τάξης και η σαφής οριοθέτησή της από τις άλλες κοινωνικές τάξεις. Η εμπειρική διερεύνηση βασίζεται στην επεξεργασία δευτερογενών στοιχείων για την περίοδο 2006-2014. Οι κοινωνικές τάξεις διακρίνονται σε «θεμελιώδεις» και σε «μη-θεμελιώδεις» ή «ενδιάμεσες». Στις «θεμελιώδεις» κοινωνικές τάξεις ανήκουν: η καπιταλιστική και η εργατική τάξη, οι οποίες συγκροτούνται εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (ΚΤΠ), η παραδοσιακή μικροαστική τάξη, η οποία συγκροτείται εντός του τρόπου της απλής εμπορευματικής παραγωγής (ΑΕΠ), η μεσαία αστική τάξη και η νόθα εργατική τάξη, που συγκροτούνται εντός του υβριδικού τρόπου παραγωγής (ΥΤΠ). Στις «μη-θεμελιώδεις» κοινωνικές τάξεις ανήκουν: η νέα μικροαστική τάξη του ΚΤΠ, η νέα μικροαστική τάξη του κρατικού μηχανισμού και η κατώτερη μισθωτή βαθμίδα, που περιλαμβάνει κατώτερες βαθμίδες κρατικών υπαλλήλων. Από την ομαδοποίηση των κοινωνικών τάξεων προκύπτουν τρία ταξικά σύνολα: οι ανώτερες τάξεις, με «αστική αντικειμενική πόλωση», οι μεσαίες τάξεις, που χαρακτηρίζονται από ταξική ανομοιογένεια, και οι εργατικές-λαϊκές τάξεις, με «προλεταριακή αντικειμενική πόλωση». Ως ποσοστό της συνολικής απασχόλησης, το πρώτο ταξικό σύνολο βαίνει μειούμενο, το δεύτερο παρουσιάζει αυξητικές τάσεις, ενώ το τρίτο εμφανίζεται μειωμένο στο τέλος της υπό εξέταση περιόδου. Το μέγεθος της εργατικής τάξης ως ποσοστό της συνολικής απασχόλησης δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες μεταβολές την εξεταζόμενη περίοδο, αλλά ως ποσοστό του εργατικού δυναμικού μειώνεται την περίοδο 2008-2014 ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και των μνημονιακών πολιτικών.