Η μελέτη εξετάζει τον κατώτατο μισθό ως θεσμικό εργαλείο αναδιανομής και άμβλυνσης των συγκρούσεων διαπραγματευτικής ισχύος, σε αντιπαραβολή προς το νεοκλασικό δόγμα, το οποίο τον αντιμετωπίζει ως στρέβλωση της αγοράς εργασίας και ως παράγοντα καταστροφής θέσεων απασχόλησης («job killer»). Αρχικά, αναπτύσσεται συστηματική θεωρητική επισκόπηση από την κλασική πολιτική οικονομία και τη νεοκλασική ορθοδοξία έως τις μετα-κεϊνσιανές και θεσμικές προσεγγίσεις, η οποία αναδεικνύει τόσο τους περιορισμούς και τις μη ρεαλιστικές υποθέσεις του συμβατικού υποδείγματος όσο και έναν νέο τόπο σύγκλισης ανάμεσα στη θεσμική και τη μετα-κεϊνσιανή σκέψη. Στη συνέχεια, η χαρτογράφηση της εκτενούς διεθνούς εμπειρικής έρευνας, με έμφαση στο πρόσφατο κύμα μελετών που αξιοποιούν φυσικά πειράματα και σύγχρονες quasi-experimental τεχνικές, αναδεικνύει ευρεία επιστημονική συναίνεση: ο κατώτατος μισθός έχει ουσιώδεις διανεμητικές συνέπειες, ενώ οι επιπτώσεις του στην απασχόληση είναι, κατά κανόνα, ιδιαίτερα περιορισμένες. Τέλος, υπό το πρίσμα του θεσμικού πλαισίου της Οδηγίας (ΕΕ) 2022/2041 για «Επαρκείς κατώτατους μισθούς», αναλύονται πρόσφατες μελέτες περίπτωσης σημαντικών ευρωπαϊκών οικονομιών, οι οποίες καταδεικνύουν ότι ένας επαρκής και θεσμικά κατοχυρωμένος κατώτατος μισθός, σε συνδυασμό με ισχυρή συλλογική διαπραγμάτευση, λειτουργεί ως μοχλός συμπίεσης της ανισότητας, περιορισμού της εργασιακής φτώχειας και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.